Czasownik to be — kiedy używamy i jak odmieniać

Czasownik to be oznacza po polsku być. Jest to najczęściej używany czasownik w języku angielskim — pojawia się praktycznie w każdym zdaniu, które mówi o tym, kim ktoś jest, jaki jest lub gdzie się znajduje.

W odróżnieniu od większości angielskich czasowników, to be ma aż trzy formy w czasie teraźniejszym: am, is i are. To jedyny czasownik, który odmienia się w tak wyjątkowy sposób.

Używamy go, gdy chcemy powiedzieć:

Warto zauważyć, że w języku polskim czasownik być często opuszczamy (Jestem studentem → Studentem), natomiast w angielskim to be jest obowiązkowe i nigdy go nie pomijamy.

Odmiana to be w czasie Present Simple jest jedną z pierwszych rzeczy, które musisz opanować. Oto pełna tabela:

Jak widzisz, am używamy tylko z I, is z trzecią osobą liczby pojedynczej (he, she, it), a are ze wszystkimi pozostałymi osobami. To prosta reguła, ale wymaga zapamiętania.

Więcej ćwiczeń z odmianą znajdziesz na stronie gramatyka: to be.

Tworzenie przeczeń z to be jest bardzo proste — wystarczy dodać not po odpowiedniej formie czasownika:

W mowie potocznej i nieformalnym piśmie używamy skróconych form:

• is not → isn't
• are not → aren't
• am not → I'm not (uwaga: nie istnieje forma *amn't)

Przykłady ze skróconymi formami:

• He isn't my brother. — On nie jest moim bratem.
• They aren't from London. — Oni nie są z Londynu.
• I'm not angry. — Nie jestem zły.

Aby zadać pytanie z to be, wystarczy zamienić miejscami podmiot i czasownik (inwersja). Nie potrzebujemy żadnego dodatkowego słowa pomocniczego (jak do / does):

• You are happy. → Are you happy?
• He is a teacher. → Is he a teacher?
• They are at school. → Are they at school?

Pytania z zaimkami pytającymi (what, where, who, how) tworzymy tak:

• Where is she? — Gdzie ona jest?
• How are you? — Jak się masz?
• What is your name? — Jak masz na imię?
• Who is that? — Kto to jest?

W angielskim na pytania zamknięte (tak/nie) odpowiadamy zazwyczaj krótką odpowiedzią, a nie samym yes lub no. Z to be wygląda to tak:

• Are you Polish? — Yes, I am. / No, I'm not.
• Is she your sister? — Yes, she is. / No, she isn't.
• Are they students? — Yes, they are. / No, they aren't.

Ważna zasada: w krótkich odpowiedziach twierdzących nie skracamy formy to be. Nie mów: *Yes, I'm. — zawsze: Yes, I am.

W odpowiedziach przeczących możesz użyć skrótów: No, he isn't. lub No, he's not. — obie formy są poprawne.

W codziennej angielszczyźnie niemal zawsze używamy skróconych form to be. Oto pełna lista:

• I am → I'm
• you are → you're
• he is → he's
• she is → she's
• it is → it's
• we are → we're
• they are → they're

Skróty są standardem w mowie i piśmie nieformalnym. Pełnych form używamy w oficjalnych dokumentach lub gdy chcemy podkreślić coś: I am ready! (Jestem gotowy! — z naciskiem).

Uwaga na częste pomyłki w pisowni: it's (= it is) to nie to samo co its (= jego/jej — zaimek dzierżawczy). Podobnie they're (= they are) ≠ their (= ich) ≠ there (= tam). Więcej o tych pułapkach przeczytasz w naszym artykule o najczęstszych błędach.

Polacy popełniają kilka typowych błędów przy użyciu to be. Oto najważniejsze z nich:

Aby utrwalić poprawne formy, rozwiąż quiz z to be lub przejrzyj pełne wyjaśnienie gramatyczne.